α. Ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα
Τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικά, βοηθοῦν τὴν σκέψη μας
Ὁ τρόπος ὁμιλίας ἑνὸς ἀνθρώπου καθορίζει καὶ τὸν τρόπο σκέψης του. Ἡ γλῶσσα, ὁ ἔναρθρος κι ἔλλογος λόγος, ὀργανώνει τὸν ἀνθρώπινο ἐγκέφαλο καὶ διαμορφώνει τόσο τὴν ἀντίληψη καὶ τὴν ὀξύτητα τοῦ νοῦ, ὅσο καὶ τὴν δυνατότητα ἔκφρασης κι ἐπικοινωνίας.
Ἡ γλῶσσα ἀποκαλύπτει τὴν γενεαλογία, τὴν ἱστορία, τὴν ἰδιοσυγκρασία, τὴν καλαισθησία, τὴν ψυχὴ τοῦ κάθε λαοῦ. Ἰδιαίτερα ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα, πέρα ἁπὸ ἀστείρευτο πλοῦτο λέξεων, τέλεια ὀργανωμένες συντακτικὲς δομὲς καὶ ποικιλόμορφους κι ἀκριβέστατους γραμματικοὺς τύπους, διαθέτει λογικὴ σχέση μεταξὺ τῆς λέξης καὶ τοῦ πράγματος ποὺ αὐτὴ ἡ λεξη ὀνομάζει.
Γι’ αὐτό «Ὅς ἄν τὰ ὀνόματα ἐπίσταται, ἐπίσταται καὶ τὰ πράγματα», (δηλαδὴ ὅποιος γνωρίζει καλὰ νὰ ἑρμηνεύει τὶς λέξεις, γνωρίζει καλὰ καὶ τὴν φύση τῶν πραγμάτων ποὺ οἱ λέξεις αὐτὲς ὀνομάζουν), ὅπως λέει ὁ Πλάτων στὸν Κρατύλο.